Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy wywołana jest cyklicznym pojawianiem się wrzodów trawiennych w żołądku i/lub dwunastnicy (pierwszym odcinku jelita cienkiego). Wrzód trawienny jest określeniem ograniczonego ubytku sięgającego w głąb, poza blaszkę mięśniową błony śluzowej, z towarzyszącym naciekiem zapalnym i zmianami martwiczymi. Ubytki powstają w tych miejscach przewodu pokarmowego, gdzie istnieje kontakt błony śluzowej z produkowanym w nadmiarze, żrącym kwasem solnym i pepsyną.

Najczęściej proces ten obejmuje początkowy odcinek dwunastnicy oraz żołądek, rzadziej dolną część przełyku i dalszą część dwunastnicy. Jest to najczęstsza choroba przewodu pokarmowego. Choruje na nią około 5-10% populacji. U przeszło 60% chorych wrzody trawienne lokalizują się w dwunastnicy.

Głównym objawem choroby jest ból lub dyskomfort w nadbrzuszu, który przyjmuje postać ucisku, palenia, uczucia pełności lub ssania o różnym nasileniu. Może on promieniować do pleców lub prawego barku, najczęściej pojawia się w ciągu 1-3 godzin od spożycia posiłku, mogą mu towarzyszyć nudności, wymioty. Bóle często występują w nocy lub wcześnie rano, na czczo. Poza tym chory traci apetyt i chudnie. W chorobie wrzodowej może dojść do powikłań w postaci krwotoku, przedziurawienia wrzodu lub też zwężenia odźwiernika. Leczenie może mieć charakter zachowawczy lub operacyjny.