Łupież pstry

Łupież pstry to zakażenie grzybicze skeratynizowanego naskórka, cechujące się żółtobrunatnymi, lekko złuszczającymi się plamami o nieregularnym kształcie i układzie, umiejscowionymi głównie na klatce piersiowej. Czynnikiem wywołującym chorobę jest grzyb, który wybarwia się błękitem metylenu w postaci tworów podobnych do kiści winogron. Plamy lekko różowe lub żółtobrunatne są zazwyczaj liczne, początkowo bezładnie rozrzucone, później zlewające się w większe przestrzenie o nieregularnych zarysach. Złuszczanie powierzchni ma charakter otrębiasty, plamy uwidoczniają się po posmarowaniu nalewką jodową.

Umiejscowieniem najczęstszym, poza klatką piersiową, jest cały tułów, rzadko może być zajęta twarz i owłosiona skóra głowy. W przypadku naświetlania promieniami słonecznymi dochodzi do powstawania odbarwień w miejscach grzybicy, z przebarwieniem skóry otaczającej, co stwarza obraz przypominający bielactwo nabyte. Okres trwania jest wieloletni. Objawy podmiotowe nie występują. Zakaźność dla otoczenia jest nieznaczna.

Czynnikiem sprzyjającym zakażeniu jest osobnicza podatność skóry. Schorzenie jest bardzo rzadkie u dzieci. O rozpoznaniu decyduje badanie mikologiczne. Leczenie polega na stosowaniu odpowiednich maści. Ważne jest również, aby chory odkaził bieliznę (gotowanie, prasowanie) ze względu na możliwość ponownego zakażenia.