Nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu to mimowolne wyciekanie moczu spowodowane zaburzeniami unerwienia pęcherza moczowego, wadami rozwojowymi pęcherza lub uszkodzeniem mięśni przepony miednicy.

Rozróżnia się nietrzymanie moczu prawdziwe (np. wynicowanie pęcherza, wierzchniactwo, przetoka pęcherzowo-pochwowa, przemieszczenie ujść moczowodów), wysiłkowe (np. przy osłabieniu zwieraczy pęcherza mocz może być bezwiednie oddawany wskutek wysiłku, kaszlu, śmiechu, kichania, wstania z krzesła), w następstwie naglącego parcia (np. ostre zapalenie pęcherza u kobiet, niektóre zaburzenia neurologiczne), paradoksalne, tj. rzekome, polegające na wyciekaniu moczu kroplami z pęcherza przepełnionego. Czynne nietrzymanie moczu, będące następstwem nadmiernego odruchu pęcherzowego, występuje u dzieci i nosi nazwę moczenia się.

Czynniki sprzyjające występowaniu nietrzymania moczu to płeć żeńska, wiek, zakażenia układu moczowego, menopauza, brak aktywności fizycznej po porodach, zabiegi operacyjne układu moczowo-płciowego, przerost gruczołu krokowego, zapalenie pochwy, choroby neurologiczne, cukrzyca, niewydolność krążenia, alkoholizm. Aby określić przyczyny nietrzymania moczu oraz zorientować się w czynności dolnych dróg moczowych, konieczne jest wykonanie pełnego badania urodynamicznego. Leczenie jest procesem długotrwałym.