Jak skutecznie leczyć zaburzenia erekcji?

Zaburzenia erekcji mogą być współcześnie skutecznie leczone na kilka sposobów. Leczenie tego typu zaburzeń rozpoczęło się na początku lat osiemdziesiątych XX wieku.

Wówczas to odkryto, że bezpośrednie wstrzyknięcie do ciała jamistego środka rozszerzającego naczynia wywołuje erekcję. Odkrywcą tej metody był Virag, który wykorzystał papawerynę, zaliczaną do grupy alkaloidów izochinolinowych. W ciągu dwóch lat stała się najpopularniejszym, skutecznym, środkiem iniekcyjnym w leczeniu zaburzeń erekcji. W 1985 roku Zorgniotti i Lefleurs zastosowali roztwór, składający się z papaweryny i fentolaminy, poprawiając w ten sposób skuteczność działania leków. W ostatnich latach badania nad nowymi lekami zostały ukierunkowane na poszukiwanie środków doustnych lub działających miejscowo (np. żele).

W leczeniu zaburzeń erekcji istnieje szeroki wachlarz możliwości leczenia. Rodzaje terapii obejmują zarówno leki, urządzenia mechaniczne i zabiegi chirurgiczne oraz pomoc psychologiczną. Przyczyna i stopień zaawansowania zaburzeń erekcji są ważnymi czynnikami w wyborze najlepszego leczenia lub kombinacji metod leczenia.

Poradnictwo psychologiczne
Pomoc psychologa może pomóc w zaburzeniach erekcji spowodowanych przez stres, lęk lub depresję. Zaburzenia erekcji mogą być także przyczyną tych problemów. Pacjentowi i jego partnerce seksualnej może być zalecona wizyta u seksuologa, psychologa, psychiatry z doświadczeniem w leczeniu problemów seksualnych. Wykwalifikowani terapeuci pracują z partnerami w celu poprawy komunikacji seksualnej. Terapeuci pomagają również w przejściu poprzez kwestie, takie jak wykorzystywanie seksualne w dzieciństwie. Terapia psychologiczna może być skuteczna wraz z leczeniem farmakologicznym i chirurgicznym. Jednakże leki i zabiegi chirurgiczne nie mogą pomóc komuś z zaburzeniami erekcji wywołanymi przez czynniki psychologiczne.

Stosowane leki
Sildenafil jest pierwszym skutecznym lekiem doustnym stosowanym w terapii zaburzeń erekcji. Sildenafil jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji o tle organicznym, psychogennym i mieszanym. Lek ten jest chemicznie znany jako inhibitor fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5). Przyczynia się do zwiększenia wpływu tlenku azotu, przekaźnika chemicznego, który rozluźnia mięśnie gładkie penisa. Zwiększa to ilość krwi płynącej do penisa i pozwala na erekcję w odpowiedzi na pobudzenie seksualne i stymulację.

Lek ten nie wywołuje erekcji automatycznie. Zamiast tego pozwala na uzyskanie erekcji na skutek stymulacji fizycznej i psychicznej. U wielu mężczyzn następuje poprawa erekcji po zażyciu tych leków, niezależnie od przyczyny ich impotencji. Ogólnie rzecz biorąc, lek ten jest dobrze wchłaniany i szybko metabolizowany przez organizm. Dlatego należy zażywać go zazwyczaj 30 minut do jednej godziny przed stosunkiem płciowym.

W przypadku Tadalafilu odnotowano, że pozostaje on w organizmie dłużej niż pozostałe leki. Wywołuje erekcję w ciągu 30 minut i zwiększa zdolność do osiągnięcia erekcji przez kolejne 36 godzin. Częste działania niepożądane inhibitorów fosfodiesterazy to ból głowy, zaczerwienienie twarzy i szyi (uderzenia gorąca), niestrawność i nieżyt nosa. Leki te mogą również powodować niedociśnienie tętnicze lub niskie ciśnienie krwi. Ponadto może powodować bóle mięśni i bóle pleców, które zwykle ustępują samoistnie w ciągu 48 godzin. Tadalafil nie pomaga pacjentom, u których nie występują zaburzenia erekcji. Ważne jest, aby mieć świadomość, że nie działa on przy braku stymulacji seksualnej.

Leki przepisywane w leczeniu zaburzeń erekcji mogą powodować znaczące skutki uboczne, gdy są stosowane łącznie z lekami nasercowymi nazwanymi nitratami (azotanami): z nitrogliceryną, monoazotanem izosorbidu i diazotanem izosorbidu. Azotany są często przepisywane w celu zmniejszenia bólu w klatce piersiowej, rozszerzają one naczynia krwionośne, obniżają ciśnienie krwi. Ponieważ leki stosowane w zaburzeniach erekcji również wykazują działanie hipotensyjne, połączenie tych dwóch grup leków może powodować niebezpieczne obniżenie ciśnienia krwi. Eksperci nie zalecają stosowania sildenafilu, wardenafilu lub tadalafilu, jeśli pacjent przyjmuje azotany.

W przypadku, gdy osoba cierpi na chorobę niedokrwienną serca lub przeszła zawał serca w ostatnich miesiącach, należy skontaktować się z lekarzem przed podjęciem terapii lekami stosowanymi na zaburzenia erekcji. Leki te nie powinny być używane wraz z lekami na nadciśnienie o nazwie alfa-adrenolityki.

Alprostadil to syntetyczna wersja hormonu prostaglandyny E1. Hormon ten pomaga w relaksacji mięśni gładkich penisa (ciał jamistych), co zwiększa przepływ krwi potrzebny do powstania erekcji. Istnieją dwa sposoby stosowania alprostadilu, w tym terapia za pomocą zastrzyków i terapia docewkowa (do cewki moczowej). W pierwszym przypadku używa się igły, w celu wstrzyknięcia alprostadilu do podstawy lub z boku penisa. Zabieg wykonywany jest w gabinecie lekarskim lub szpitalu. Zazwyczaj wywołuje erekcję w czasie 5 do 20 minut, które trwa około godziny. Ponieważ zastrzyk wykonany jest bezpośrednio do cylindrów gąbczasty, które wypełniają się krwią, alprostadil jest skuteczną metodą leczenia dla wielu mężczyzn. Stosowane współcześnie igły powodują, że ból w miejscu wstrzyknięcia zwykle jest niewielki.

Inne działania niepożądane mogą obejmować krwawienie z miejsca wstrzyknięcia, przedłużoną erekcję, oraz tworzenie się tkanki włóknistej (blizn) w miejscu wstrzyknięcia. Leku nie należy stosować więcej niż trzy razy w tygodniu i należy zachować co najmniej 24 godziny (dobę) przerwy pomiędzy kolejnymi dawkami. Koszt zastrzyku może być wysoki. Tańszą i bardziej wydajną terapią może być jednoczesne zastosowanie mieszanki alprostadilu i innych przepisanych leków (w tym papaweryny i fentolaminy). Istnieje ryzyko zakażenia w miejscu wstrzyknięcia, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością, np. u nosicieli ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV).

Hormonalna terapia zastępcza
Dla mężczyzn z niedoborem testosteronu, skutecznym leczeniem może być testosteronowa terapia zastępcza. Mimo, że znaczenie testosteronu w libido (popędzie płciowym) jest powszechnie znane, jego rola w zaburzeniach wzwodu pozostaje niejasna. Zaburzenia te występują u mężczyzn z prawidłowym lub umiarkowanie niskim poziomem testosteronu, więc nie można jednoznacznie stwierdzić, że testosteron jest głównym modulatorem erekcji. Natomiast wśród mężczyzn z rozpoznanym hipogonadyzmem, stanem charakteryzującym się rażąco niskim stężeniem testosteronu, do poprawy erekcji skuteczna okazała się terapia testosteronem. U mężczyzn z zaburzeniami erekcji, terapia testosteronem zaleca jest w celu przywrócenia funkcji seksualnych. Zastępcza terapia testosteronem jest również polecana jako drugi etap leczenia zaburzeń erekcji, gdy same leki na receptę nie przyniosły rezultatu i gdy rak prostaty został wykluczony. Jednakże, testosteron może zwiększyć wzrost raka prostaty, dlatego nie należy go stosować u osób z tą chorobą lub z powiększeniem gruczołu krokowego (łagodny rozrost gruczołu krokowego).