Jak leczyć bielactwo nabyte?

Żadna z terapii nie spowoduje wyleczenia przyczyn choroby. Może jedynie złagodzić istniejące już objawy.

Fotochemioterapia (PUVA) – najczęściej stosowana metoda leczenia plam bielaczych (oraz zmian łuszczycowych). Polega na naświetlaniu skóry promieniowaniem UV o odpowiedniej długości fal, po uprzednim zażyciu doustnych leków fotouczulających – uwrażliwiających na działanie promieniowania UV. Leczenie bielactwa trwa wiele miesięcy, a zadowalające rezultaty uzyskuje się tylko w części pacjentów. Poza tym przewlekłe stosowanie leków fotouczulających wymaga okresowych badań krwi, które mają za zadanie monitorowanie czynności wątroby. Nierzadko uzyskuje się tylko częściową repigmentację, co nie zawsze daje zadowalający efekt kosmetyczny.

Ziele dziurawca zwyczajnego – leczenie wyciągami z dziurawca musi być prowadzone pod kontrolą lekarską. U dzieci zaleca się stosowanie go doustnie i/lub zewnętrznie z ewentualnym naświetlaniem skóry promieniowaniem UV. Nieprawidłowe leczenie może spowodować poparzenia skóry. Niekiedy dermatolog może także zastosować leki uspokajające.

Autoprzeszczepy naskórkowe – to jedna z najnowszych prób leczenia bielactwa. Zabieg polega na przeszczepianiu cieniutkich płatków naskórkowych pacjenta z okolic skóry zdrowej na plamy bielacze. Nie jest to jednak metoda dająca doskonałe wyniki, ale w części przypadków udaje się uzyskać repigmentację.

Całkowita eliminacja melaniny – u chorych, u których próby repigmentacji zakończyły się niepowodzeniem, a bielactwo stanowi bardzo duży defekt kosmetyczny, można zastosować całkowite pozbawienie pacjenta barwnika skóry, które wykonuje się za pomocą środków farmakologicznych.

Makijaż medyczny – jeżeli zmiany bielacze są drobne i nie stanowią dużego defektu kosmetycznego, można je zamaskować wykonując makijaż medyczny (kamuflujący).

Latem plamy bielacze powinno się zabezpieczać preparatami całkowicie blokującymi wpływ promieniowania słonecznego – o bardzo wysokim poziomie protekcji (SPF50+), aby zapobiec ich oparzeniu.