Gruby Jaś to otyły Jan

Otyłe dzieci są nie tylko w gorszej kondycji fizycznej i grożą im choroby serca i cukrzyca.

Muszą jeszcze borykać się z problemami psychicznymi -niską samooceną i poczuciem własnej wartości oraz niedostosowaniem społecznym. Zachód Europy i Stany Zjednoczone już to zauważyły i rozpoczęły walkę z otyłością dziecięcą, którą określa się mianem "plagi" , epidemii lub po prostu choroby cywilizacyjnej. Statystyki wykazują zespół metaboliczny lub otyłość u 10 proc. dzieci i nastolatków obu płci i w każdym przedziale wiekowym. Oznacza to, że co dziesiąte dziecko w szkole i przedszkolu musi zmagać się z nadmiarem kilogramów. Równocześnie, ciągle niewielu dorosłych potrafi rozpoznać początki otyłości u swoich dzieci.

Wśród rodziców przedszkolaków, u których stwierdzono nadwagę, mniej niż połowa uważała swoje dziecko za odstające od normy. Większość była zdania, że pociecha wygląda zdrowo i dobrze. Do określenia nadwagi i otyłości zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, służy tzw. wskaźnik względnej masy ciała - BMI (body mass index). Oblicza się go według wzoru: BMI = masa (kg)/wzrost (m2). U dzieci i młodzieży zaleca się rozpoznawanie otyłości na podstawie BMI w odniesieniu do siatek centylowych (specjalne wykresy, znajdujące się w każdej książeczce zdrowia) opracowanych dla danej populacji.

Zgodnie z zaleceniami ekspertów obecnie przyjmuje się, że BMI> 85 centyla oznacza nadwagę, a BMI> 95 centyla - otyłość. Otyłość w wieku dziecięcym jest istotnym czynnikiem ryzyka wystąpienia otyłości u dorosłych. Jeśli dziecko powyżej trzeciego roku życia jest otyłe, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że również w wieku dorosłym będzie miało kłopoty z utrzymaniem właściwej wagi.